Γιώτα: Στον τελευταίο σου δίσκο υπογράφεις εσύ τη μουσική αλλά και την παραγωγή. Τί είναι αυτό που μπορεί να σου δώσει έμπνευση;

Μιχάλης: Εμπνέομαι από διάφορα πράγματα στη ζωή μου, κυρίως από την καθημερινότητα, επειδή γενικώς είμαι παρατηρητικός άνθρωπος. Μ΄αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο και να βλέπω τις εκφράσεις τους, τις αντιδράσεις τους. Λαμβάνω εικόνες από την καθημερινότητα και κάπως έτσι γράφω και τα τραγούδια μου. Μέσα από την καθημερινή περισυλλογή εικόνων βασικά.

Γιώτα: Όταν ολοκληρώνεις μίας σύνθεση, ποιός είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα την ακούσει;

Μιχάλης: Ο πρώτος άνθρωπος που θα την ακούσει – γιατί πρέπει να την ακούσει, γιατί πιστεύω πολύ στο κριτήριό του – είναι μια πολύ στενή μου συνεργάτις, η Ελεάννα η Βραχάλη, που γράφει το στίχο στα περισσότερα τραγούδια. Στον τελευταίο δίσκο, υπογράφει ολόκληρο το δίσκο στιχουργικά. Είναι ένας άνθρωπος που μοιράζομαι τα πάντα μαζί του, σε ό,τι αφορά τα μουσικά, ένας άνθρωπος που εμπιστεύομαι απόλυτα και είμαι σίγουρος, ότι αυτό που θα του βάλω ν΄ακούσει θα μου δώσει μια αντικειμενική και σωστή άποψη.

Γιώτα: Μπήκες στον κόσμο της δισκογραφίας από πολύ νωρίς, από τα 15 σου στην Κύπρο, όπου ξεκίνησες την καριέρα σου. Υπάρχουν πράγματα που δεν πρόλαβες να ζήσεις σαν έφηβος και τώρα το μετανιώνεις;

Μιχάλης: Κοίταξε, αν το καλοσκεφτώ τώρα και κάνω μια αναδρομή στα παιδικά μου χρόνια, στα μαθητικά μου χρόνια, ναι, μπορώ να πω ότι έχασα κάποια πράγματα, αλλά δεν ήταν κάτι πολύ σημαντικό, ώστε να μετανιώσω, γιατί αυτά που κέρδισα και αυτά που αποκόμισα από τη μουσική και το τραγούδι ήταν πολύ περισσότερα για να αισθάνομαι ότι έχω χάσει κάτι. Πάντως και τώρα αν ήμουν 15 χρονών νομίζω ότι θα έκανα πάλι την ίδια επιλογή.

Γιώτα: Υπάρχει κάποια στιγμή στη μέχρι τώρα καριέρα σου που θυμάσαι πολύ έντονα;

Μιχάλης: Έχω αρκετές έντονες στιγμές στην καριέρα μου. Η πρώτη νομίζω ήταν η κυκλοφορία του πρώτου μου δίσκου, που ήμουν σε πολύ μικρή ηλικία, στα 15 μου. Την πρώτη μέρα που κυκλοφόρησε ο δίσκος ένιωσα πολύ περίεργα. Ήταν κάτι που δεν μπορούσα και να το συνειδητοποιήσω καλά καλά. Η          εμφάνισή μου στη eurovision εκπροσωπώντας την Κύπρο το ΄98, η γνωριμία μου με το Γιώργο Χατζηνάσιο, η συνεργασία μου με τη Δήμητρα Γαλάνη, η απονομή του πρώτου μου δίσκου... Κάποιες στιγμές που δεν πρόκειται να ξεχάσω.

Γιώτα: Ποιές αλλαγές παρατηρείς στον εαυτό σου, από καλλιτεχνική άποψη πάντα, μετά από 3 προσωπικά άλμπουμ και 5 CD-single;

Μιχάλης: Καλλιτεχνικά αισθάνομαι ότι ωριμάζω μέρα με τη μέρα. Κάθε φορά που κάθομαι στο πιάνο ή παίρνω την κιθάρα να γράψω κάτι, αισθάνομαι ότι ξέρω κάτι παραπάνω κι αυτό είναι αποτέλεσμα ωριμότητας και εμπειρίας. Νομίζω ότι κάθε μέρα  ωριμάζω πιο πολύ καλλιτεχνικά και μέσα από τις συναυλίες και στο live ακολουθώ μια πορεία που είναι και δική μου απόφαση. Κάνω ακόμα κιθάρα, κάνω πιάνο, δε σταματώ να κάνω και  μαθήματα εγώ, να λαμβάνω μαθήματα. Οπότε αυτό βγαίνει και στη δουλειά μου. Είτε είναι δισκογραφία, είτε είναι ζωντανές     εμφανίσεις, είτε είναι οτιδήποτε.

Γιώτα: Υπάρχει κάποια συνεργασία που δεν έχεις κάνει μέχρι τώρα και θα ήθελες να κάνεις; Κάποιος άλλος τραγουδιστής, στιχουργός ή συνθέτης;

Μιχάλης: Δεν υπάρχει κάποιος που θα ήθελα διακαώς να συνεργαστώ μαζί του κι αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν πολύ σπουδαίοι δημιουργοί και καλλιτέχνες. Απλά πιστεύω ότι σ΄αυτά τα πράγματα παίζει πολύ σημαντικό ρόλο ο συγχρονισμός και η συγκυρία πραγμάτων. Όσες συνεργασίες έχω κάνει μέχρι τώρα, καμία δεν είχε προγραμματιστεί και καμία δεν είχε γίνει κατόπιν στρατηγικής. Έγιναν αυθόρμητα. Είτε εγώ επισκέφτηκα, είτε είδα κάποιο καλλιτέχνη στο καμαρίνι του ή την ώρα της δουλειάς και είπαμε να συνεργαστούμε. Έγιναν πολύ τυχαία και γι΄αυτό πιστεύω ότι έγιναν και καλά, γιατί ξεκίνησαν χωρίς διάθεση, ξέρεις, να οργανώσουμε κάτι, να το φτιάξουμε. Έγιναν αυθόρμητα και έγιναν και πολύ όμορφα μπορώ να πω.

Γιώτα: Πώς περνάς συνήθως τον ελεύθερο χρόνο σου;

Μιχάλης: Περνάω πολύ καλά... άμα έχω ελεύθερο χρόνο (γέλια)... Δυσκολεύομαι να βρω ελεύθερο χρόνο, αλλά όταν έχω ασχολούμαι με διάφορα πράγματα. Με τον αθλητισμό, μ΄αρέσει, βλέπω ταινίες, πάω εκδρομές, κάνω ταξίδια. Κάνω διάφορα πράγματα.

Γιώτα: Ποιό είναι το αγαπημένο σου βιβλίο;

Μιχάλης: Τα «100 χρόνια μοναξιάς».

Γιώτα: Αγαπημένη κινηματογραφική ταινία;

Μιχάλης: Το «Άρωμα Γυναίκας».

Γιώτα: Είδες ποδόσφαιρο; Παρακολούθησες τα παιχνίδια της Εθνικής;

Μιχάλης: Ανελλιπώς! Αν και... στα δύο παιχνίδια είχαμε συναυλίες και τα ακούγαμε απευθείας απ΄το ραδιόφωνο. Ναι, όλα τα παιχνίδια πλην αυτών των δύο.

Γιώτα: Όπως πολλοί καλλιτέχνες, έχεις κι εσύ επίσημη ιστοσελίδα στο διαδίκτυο. Εσύ ασχολείσαι με το ίντερνετ; Είσαι άνθρωπος της τεχνολογίας γενικά;

Μιχάλης: Ναι, αλλά όχι φανατικά. Αν και μ΄αρέσει δεν έχω πολύ χρόνο να ασχοληθώ έτσι διεξοδικά με το ίντερνετ και γενικά με την τεχνολογία. Τη θαυμάζω κι επειδή τη θαυμάζω ξέρω ότι κάποια στιγμή θα ασχοληθώ πιο σοβαρά.

Γιώτα: Αυτή τη στιγμή που μιλάμε και ο δίσκος «Ακατάλληλη Σκηνή», αλλά και τα προηγούμενά σου άλμπουμ και CD-single υπάρχουν στο διαδίκτυο σε πειρατικές ιστοσελίδες απ΄όπου μπορεί κανείς να τα προμηθευτεί παράνομα. Πώς νιώθεις γι΄αυτό;

Μιχάλης: Με στενοχωρεί πάρα πολύ το γεγονός, που η     πνευματική ιδιοκτησία – και να μη μιλήσω για μένα που είμαι και ερμηνευτής παράλληλα. Να μιλήσω για τους συναδέλφους που ζουν μόνο από τη σύνθεση κι απ΄τις δημιουργίες, μόνο από τα πνευματικά τους δικαιώματα. Στενοχωριέμαι που έχουμε φτάσει σ΄ένα σημείο να καταληστεύεται η πνευματική ιδιοκτησία χωρίς καμία νομοθεσία που να την προστατεύει και να πουλάνε τα CD, δηλαδή τη δουλειά μας, από χέρι σε χέρι με τον πιο απλό τρόπο. Και το κράτος και ο νόμος να μένει έτσι απαθής. Είναι κάτι που οι συνέπειές του φαίνονται και στην καθημερινή πράξη. Έχει απολυθεί πάρα πολύς κόσμος από τις δισκογραφικές εταιρίες λόγω αυτής της κατάστασης. Οι καλλιτέχνες κάνουν ό,τι μπορούν. Δεν υπάρχει οργανωμένο βέβαια όργανο που να   πολεμήσει αυτό το πράγμα. Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι επαφίεται στη συνείδηση των ανθρώπων και μόνο. Μόνο αυτό μπορώ να πω. Ότι αν κάποιος εκτιμάει και σέβεται το έργο του άλλου, όπως θα σεβόταν οποιοδήποτε άλλο είδος πνευματικής ιδιοκτησίας και όχι μόνο, έτσι πρέπει να σεβαστεί και τη δουλειά, το πνευματικό έργο των δημιουργών.

Γιώτα: Φέτος το καλοκαίρι περιοδεύεις σε ολόκληρη την Ελλάδα με μια μικρή παράκαμψη τη συναυλία σου εδώ στο Mainz. Ποιοί είναι οι επόμενοί σου σταθμοί;

Μιχάλης: Ο αμέσως επόμενός μου σταθμός είναι στην Αθήνα, στο Δήμο Βύρωνα, στο Θέατρο Βράχων, ένα πολύ σπουδαίο θέατρο με μεγάλη ιστορία. Ένα θέατρο που για μένα έχει παίξει σημαντικό ρόλο, γιατί εκεί έκανα αρκετά σημαντικές συναυλίες. Και αμέσως μετά πάμε προς Κρήτη με μία συναυλία στο Ηράκλειο και μία στα Χανιά.

Γιώτα: Ποιός είναι ο απώτερός σου στόχος, το μεγαλύτερό σου όνειρο που θα ήθελες να πραγματοποιήσεις σαν καλλιτέχνης;

Μιχάλης: Νομίζω ότι τα όνειρα που είχα την αίσθηση ότι μπορούν να πραγματοποιηθούν, τα έχω κάνει. Παρακάτω δεν κάνω όνειρα. Κάνω σκέψεις, όνειρα δεν κάνω και δε θέλω να κάνω, γιατί θέλω να αφήνω τη ζωή μου να με εκπλήσσει πολλές φορές και δε θέλω να δημιουργώ πράγματα τα οποία μπορεί και να μη γίνουν. Είμαι πολύ ικανοποιημένος πάντως με ό,τι έχω κάνει ως σήμερα. Για τα δικά μου δεδομένα ήταν κάτι ανέλπιστο και εύχομαι και τα επόμενα χρόνια να κάνω αρκετά σημαντικά πράγματα για μένα και για τους υπόλοιπους.

Γιώτα: Στο εύχομαι! Να είσαι καλά. Σ΄ευχαριστώ πάρα πολύ.